Mooiste vrouw van de wereld

Groen: een bijzondere kleur

Iedereen heeft wel een favoriete kleur. De mijne is blauw, hemelsblauw. Van iets in de kleur groen was ik op planten na, nooit zo gecharmeerd.

De engel Gabriëlle heeft moederliefde centraal staan en versterkte de band met mijn moeder.

Het is mijn moeder die me wachtend met thee uit school warm ontving wanneer het plensde van de regen. Zij nam mijn druipende kleren aan en droogde mijn haar, gaf me droge sokken aan de voeten en warmde die wrijvend tussen haar handen.

De foto van mijn moeder staat nu in de boekenkast, het is de familie hoek (*).

Groen is voor mij nu wel een bijzondere kleur;
Het is de lievelingskleur van mijn moeder.

* Feng Shui: De familieplek is vanaf de voordeur gezien, links midden.

Verlichting vermijden

'Het ware zelf is geen-zelf en dat valt gewoon niet uit te leggen' 

Dit is het antwoord van Jed McKenna (auteur van 'spirituele verlichting? vergeet het maar!') op de vraag "Wat is verlichting?" De auteur beschouwt verlichting niet als een grootse prestatie maar als iets volslagen zinloos omdat het iets is wat zeker is net als sterven. Daarnaast is deze persoon die onder een pseudoniem schuilgaat van mening dat het leven belachelijk is.

Dit doet mij denken aan mijn NLP training waarbij Joost van de Leij leert problemen voor ons brein belachelijk te maken zodat deze niet serieus te nemen zijn en daarmee verdwijnen.

Wanneer men 'verlichting' als een serieuze zaak benadert, wordt deze automatisch moeilijk te bereiken. Door 'verlichting' neer te zetten als een product, iets dat tastbaars is, wordt deze vrijwel onbereikbaar.

Bijvoorbeeld wanneer een arts een persoon depressief verklaart, krijgt deze een soort vonnis: het zal voor deze persoon veel moeilijker zijn van zijn klachten af te komen. De persoon ervaart alleen depressieve gevoelens maar hoe kom je in hemelsnaam van een depressie af?

Het gebruik van het woord 'verlichting' dient dus vermeden te worden want het brengt ons hier alleen verder vanaf. Verder van het ervaren van verlichte gevoelens die maar op één moment plaats kunnen vinden en dat is NU.

Uit het interview in "Koorddanser" deze maand

Rouwstoet Ramses

                                    

                                    In een interview van de week op tv sprak Ramses uit dat hij klaar was om de dood te ontvangen.

De rouwstoet die ik langs zag trekken op de kruizing bij de Rijnstraat, drukte dit wel zeer goed uit. Het leek wel een sprookje, een verhaal uit een andere dimensie...

Een tafereel dat gehuld zou moeten gaan in een zware omweersbui en daarbij bliksemflitsen: hij is weg!

En laat een onuitwisbare indruk achter.

Vaarwel, het ga je goed Ramses.

Rembrand toren

Niet dat ik dacht er zo dol op te zijn maar zwervend door Amsterdam ben ik toch vaak erg blij dit aanknopingspunt te zien.

Een herfstdag

Ik wens dat ik delen kon,

deze herfstdag in de late zon.

Met de fiets opgaand in Amsterdam.

Oplettend genieten zoveel maar kan.

Van de beweging en elk geluid:

alles ademt schoonheid uit

Deze dag die zacht haar einde gaat,

ben ik verrukt, deel van de straat.

Een kat in huis

Een kat in huis heeft zo zijn consequenties. Als je net een lekker boterhammetje met vleeswaren hebt klaargemaakt moet je die verstoppen als je nog even naar je kamer boven gaat om iets te pakken.

Wanneer je dan naar school toe gaat moet je de boterham alleen wel nog meenemen ...

Roman bridge in Cangas de Onis Acryl

Acryl op doek 100 x 70 cm, okt 2009

Roman bridge Aquarel

Aquarel potlood studie op papier 60 x 50 cm.

Meer licht naar binnen

Vreselijk! de conflicten die ik tegenwoordig wel aan moet gaan. Vooraf bedenk ik allerlei scenario's maar dit beredeneren is erg vermoeiend.

'Bang' voor een assertief medemens of puber want deze lijkt precies te weten wat te willen en gooit ongenoegen er direct uit. Terwijl het kaas van mijn brood gegeten wordt, moet ik sprakeloos bijkomen van zo'n sterke reactie. De persoon in kwestie heeft schijnbaar nergens last van en is alweer als een zonnetje: alles vergeten en vergeven terwijl ik me nog bedenk hoe dit heeft kunnen gebeuren en ik dit in de toekomst kan voorkomen.

Puur natuur en dichtbij mezelf zijn. Wellicht afgeleerd door overdreven rekening te houden met anderen?

De pijnlijke gedachten die zich steeds achter in mijn hoofd hadden aangedrongen: "Dat kun je niet zeggen, mag je niet eens denken" sprak ik uit naar Gabrielle. Zij luisterde en eindelijk ook ik, gekwetst als ik was.

Michael zei: "zie je eigen schaduwen onder ogen". "Hoe dan", vroeg ik me dikwijls af. Eerlijk in al mijn gevoelens (deze mogen er allemaal zijn), begrijp ik hem beter.

Een warm gevoel van veiligheid geeft mij zachtheid om te kijken naar situaties en mensen. Begrijpend weet ik hoe onbegrepen anderen zich voelden, zich gevend op eigen manier. Dankbaar, opgeruimd van binnen, de ramen zijn gelapt, er schijnt meer licht door naar binnen.

Twee stappen vooruit en een terug

Michaël verscheen in het Elohim center bij de workshop die ik afgelopen vrijdag daar had. Hij las mijn twijfels waarvan hij zegt dat Jophiël mij deze laat zien. Daar waar ik los probeer te komen uit het oude denken en me er daardoor vaak nog aan overgeef, leef ik verward.

Daar in Groningen heb ik ervaren wat de lichtheid van het nieuwe bestaan is. Maar Joke gaf ook aan dat elke twee stappen vooruit daar in het hoge noorden gepaard gaat met een stap terug thuis in onze oude omgeving. Het is goed zegt zij, omdat verlichting tegenwoordig niet hoeft te worden gezocht maar een onontkoombare ervaring is.

Hoe graag ik ook verlicht wil zijn, dit lukt niet met denken: "Wat is dit heerlijk deze vredige rust in mij". Het is de sereniteit en kalmte, de ervaring van het Zelf waarin geen gedachten zijn. Het ego losgelaten.